Ne idim ben, ne tabii bir kız
Belki sahrada rebii bir kız
En büyük zevkim, ümidim, neşem
Kırda seyran idi, her gün, her dem
Düşünürken o büyük sahrada
Beni halk eyleyeni tenhada
Ey râh-ber-i fikr ü hayalim olan ahter,
Ey jâle-i aşk eşk-i teri, ey gam-ı dilber!
Vechindeki safvette o sevdalı kızıllık,
Andırdı hazangâhda bir meşcere-i ter
Ey âh-ı teessür yakışan hüsnüne tefsir
Ey derd-i tahassür görünen verd-i semenber!
Nedir mahv olmuş eş’ârım benim îcâd eder bir kuş?
Bütün şâirleri ahkâmına münkaad eder bir kuş?
Neden bilmem bugün kalbimde bir feryâd eder bir kuş?
Bu vîrân hâtırım bir fikr ile ber-bâd eder bir kuş.
Hep hâk değil mezâr-ı dil-ber,
Nisyân olacak ikinci makber.
Nisyân!… O esfel-i mekâbir,
Nisyân!.. O maktel-i ekâbir.
Bir diğeri de bu kalb-i muğber;
Zîrâ o da hâk ile beraber.
Uçmakta mezardan mezâra,
Cânân, o firişte-yi sefer-ber.
Ey beşer çehreli hayvan, heyhât,
İlm ü irfân iledir zevk-i hayât.
Onu hiç kullanamazsan nâdân,
Neye vermiş sana nutku Yezdân?
Yoksa zâtınca hayâtın hükmü.
Ne olur bizce o zâtın hükmü?
Abdülhak Hamit Tarhan Şiirleri-Telâkiler
I
Bir âb kenârında idim yâr ile tenhâ,
Meh-tâb görünmekte, şafak olmada peydâ;
Karşımda idi sevdiğimin ol gece gûyâ
Hem kendisi, hem sûreti, hem fikr ü hayâli.
Ben olmadım ammâ yine dil-sîr-i visali!
Kenâr-ı bahrde hoş bir mahaldir; nâzır-ı âlem.
Tahaccür eylemiş bir mevctir, üstünde bir-âdem
Hayâlettir, oturmuş, fikr ile meşguldür’her dem.
Giyinmiştir beyaz ammâ bakarsın arz’eder mâtem.
Abdülhak Hamit Tarhan Şiirleri-Mâzî Yolcusuna Âti Yolu
Dinle, gel, ey reh-rev-i gaflet-refîk,
Şimdi de adn yoludur eslem tarîk!
Bil ki inâdındaki ısrara hep,
Âlemi seyr etmediğindir sebeb.
Çünki bunu eylememişsin emel,
Bari cihan-dîdeleri dinle, gel!
Ferd tenasülle umûm olmada,
Fikr sirâyetle bekaa bulmada.
Tekyede cân atmadasın hizmete.
Var mı bunun menfaati ümmete?
Memlekete savlet ederse adû,
Define kâfil mi olur hây...
Bu cânibte vatandır, bunda hep şevk-i hamiyyettir,
Bu yanda fikr-i hürriyyet ki nûr-i âdemiyyettir,
Bu yanda lâciverd ü sebz giymiş sermediyyettir,
Bu yerler şâiriyyettir, fazîlettir, meziyyettir,
Çemendir, bahrdır, kûh-sârdır, subh-i rebîîdir,
Bu yerlerde doğan bir şâir olmak pek tabiîdir.
Hüdâ önünde gerek bir vazife insâne,
Ki bilmeden bunu ifâ eder o bigâne.
Ben ol vazifeyi zî-rûha münhasır görmem;
Şümulü vardır onun hem de cism-i bî-câne.
Tûyûr nağme, şecer neşv ile, su cûşiş ile;
Hacer sebât ile, bir tarz ile garîbâne;
