Mehmet Akif Ersoy Şiirleri-Safahat / Selmâ “Hemşîrezâdemdir. Dört yaşında öldü.” “Bütün gün işte boğuştum, içim sıkıldı. Yeter! Yarın da aynı mezâhimle uğraşıp duracak Değil miyim? Bana öyleyse, şimdilik ister, Ferağ içinde düşünmek, vücûdu yormayarak. Hayat, ceng-i maîşet; cihansa ma’rekedir .” Zaman zaman bu sükûnlar birer mütârekedir.” Dedim, zemîne uzandım. Fakat huzûr o ne zor! Dakîka sürmedi hattâ benim...

Mehmet Akif Ersoy Şiirleri-Safahat / Hasbihâl Ey bülbül-i ter-zebân-ı irfan, Dem-beste nevâlarınla vicdan Hem safvet-i rûh olan o âvâz Oldukça harîm-i canda dem-sâz , Pâmâlim olur bütün avâlim; Lâhûta kadar çıkar hayâlim. Eşvâkıma dar gelir de eb’âd, Eyler fikrim fezâlar îcâd! Ey nûr-ı mübîni Kibriyâ’nın, Sînem olamaz mı âsûmânın? Gökler mi bütün karârgâhın? Hiç yerlere uğramaz mı râhın ? Ey tâir-i nâz-ı...

Mehmet Akif Ersoy Şiirleri-Safahat / Bayram Âfâk bütün hande , cihan başka cihandır; Bayram ne kadar hoş, ne şetâretli zamandır! Bayramda güler çehre-i ma’sûm-i sabâvet , Ümmîd çocuk sûret-i sâfında iyandır. Her cebhede bir nûr-i mücerred lemeânda ; Her dîdede bir rûh demâdem cevelândır. Alâm-ı hayâtın iki kat büktüğü ecsâd Feyzindeki te’sir ile âsûde revandır . Ferdâ-yı sükûn-perveridir...

Ağlarım, ağlatamam; hissederim, söyleyemem;
Dili yok kalbimin, ondan ne kadar bîzârım !
Oku, şâyed sana bir hisli yürek lâzımsa;
Oku, zîrâ onu yazdım, iki söz yazdımsa.

Mehmet Akif Ersoy Şiirleri-Safahat / Mezarlık Bakma kabristânın ancak sâha-i medhûşuna, Dur da bir müddet kulak ver nâle-i hâmûşuna ! Kalbi hiç benzer mi bak sîmâ-yı heybet-pûşuna ! Kim ki dalmıştır hayâtın seyl-i cûşa-cûşuna, Can atar, bir gün gelir, yorgun düşüp âgûşuna ! Ey mezâristan, ne âlemsin, ne yüksek fıtratin ! Sende pinhân en güzîn evlâdı...

Mehmet Akif Ersoy Şiirleri-Safahat / Meyhâne Hurûşan bâd-ı süfliyyet derûnundan , kenârından; Girîzan rûh-i ulviyyet harîminden, civârından. Çıkar bin nâle-i nevmîd hâk-i ra’şe-dârından , İner bin zulmet-i makber fezâ-yı şeb-nisârından . Gelir feryâdlar ebkem duran her seng-i zârından : Yıkılmış hânümanlar sanki çıkmış da mezârından, Dehân-ı hasret açmış rahnedâr olmuş cidârından ! Çöker bir dûd-i mâtem titreyen...

Mehmet Akif Ersoy Şiirleri-Safahat / Geçinme Belâsı “Ömr-i giran-mâye der in sarf şûd Tâ çihorem sayf, çipûşem şitâ!” Sa’dî Doksan senelik ömre, İlâhî, bu mu gâyet? Bilmem ki ne âlem bu cedelgâh-ı maîşet ! Korkunç oluyor böyle hakîkatleri, gerçek, Sa’dî o kadar felsefesiyle, hüneriyle, Fikrindeki hürriyet-i fevka’l-beşeriyle Esbâb-ı maîşet denilen kayda girerse, Yâd etmesin âzâdeliğin nâmını kimse. İnsan ki çıkar...

Mehmet Akif Ersoy Şiirleri-Safahat / Hasır Geçende, yayla civârında bir ufak cevelân Bahânesiyle, bizim eski âşinâlardan Bir attarın azıcık gitmek istedim yanına, Ki her zaman beni da’vet ederdi dükkânına. Biraz musâhabeden sonra söktü müşteriler: – Ver ordan on paralık zencefil, çörek otu, biber. Geçenki beş para borcumla on beş etmedi mi? – Silik bu yirmilik almam... – Uzatma...

Varmak istersen -diyor Sa’dî- eğer bir maksada,
Tuttuğun yollar tükenmekten muarrâ olsa da;
Şedd-i rahl et, durmayıp git, yolda kalmaktan sakın!
Merd-i sâhib-azm için neymiş uzak, neymiş yakın?
Hangi müşkildir ki, himmet olsun, âsân olmasın?
Hangi dehşettir ki insandan hirâsân olmasın?

Yâ Rab, bu yüreklerdeki ses dinmeyecek mi?
Senden daha bir emr-i sükûn inmeyecek mi?
Her an ediyorsun bizi makhûr-ı celâlin,
Kurbân olayım, nerde senin, nerde cemâlin ?
Sendense eğer çektiğimiz bunca devâhî,
Kimden kime feryâd edelim, söyle İlâhî!