Toprakta gezen gölgeme toprak çekilince,
Günler şu heyûlâyı da er, geç silecektir.
Rahmetle anılmak, ebediyyet budur amma.
Sessiz yaşadım, kim beni, nerden bilecektir?

Mehmet Akif Ersoy Şiirleri-Gölgeler / Hüsâm Efendi Hoca Nasılsa ismini duymuş ki bendegânından , Hüsâm Efendi’yi aldırmak istemiş Sultan. İrâdeler geledursun, o, i’tizâr ederek, Saray civârına yaklaşmamış, değil gitmek. Bu izz ü nâz üzerinden epey zaman geçmiş; Günün birinde, Beşiktaş taraflarında bir iş, Sürüklemiş o havâliye Mesnevî-hânı . Duyunca vak’ayı Abdülmecîd’in erkânı, “Çağırtalım mı?” demişler; “Evet” demiş, Hünkâr; Takım...

Denizler, dalgalar, dağlar, ağaçlar, gölgeler dalgın...
İlâhî, ürperen tek gölge yok bağrında âfâkın.
Sabâ durgun, sular durgun, gölün durgun hayâlinde,
Ne ma’nîdâr o gökler, kudretin bir vahyi hâlinde!

Mehmet Akif Ersoy Şiirleri-Gölgeler / Hicran – Bu bir ma’bedse, çırçıplak yakışmaz, sonra gâyet loş; Gelen: Ma’bûd; ışık bul, yaygı bul, git başka yerden, koş! Hemen bir kandil aldım komşulardan, bir de seccâde; Dedim: “Gel şimdi mihmânım, sa’âdet-gâhın âmâde.” Ne yanlışmış hesâbım: Hiç kapımdan geçmez oldun bak! İlâhî! Söktüm attım; işte hücrem şimdi çırçıplak: Ne âfâkında...

Serilmiş, secdemin inler durur yerlerde mi’râcı;
Semâlardan gelir ummanların tehlîl-i emvâcı!
Karanlıklar, ışıklar, gölgeler sussun ki, Allâh’ım,
Bütün dünyâyı inletsin benim secdem, benim âhım.

Şark’ın ki mefâhir dolu, mâzî-i kemâli,
Yâ Rab, ne onulmaz yaradır şimdiki hâli!
Şîrâzesi kopmuş gibi, manzûme-i îman,
Yaprakları yırtık, sürünür yerde, perîşan.

Mehmet Akif Ersoy Şiirleri-Gölgeler / Şehidler Âbidesi için Gök kubbenin altında yatar, al kan içinde, Ey yolcu, şu topraklar için can veren erler. Hakk’ın bu velî kulları taş türbeye girmez; Gufrâna bürünmüş, yalınız Fâtiha bekler. Hilvan, 27 Kânûnievvel 1340 / 27 Aralık 1924 Mehmet Akif Ersoy Kimdir? Mehmet Akif Ersoy’un Tüm Şiirleri Safahat Fâtih Camii Hasta Tevhîd...

Mehmet Akif Ersoy Şiirleri-Gölgeler / Fir’avun İle Yüz Yüze Fahru’n-nisâ Emîre Hadîce Hanımefendi Hazretlerine Şu bağlı yelkeni çözsek de nehri atlayarak, Biraz da karşıki vâdîye doğru yollansak. Güneş çocuk: Yoracak hâli yok, sular durgun; Gelin gecikmeyelim, tam zamanı yolculuğun. Kürekler işlesin öyleyse, durmadan gideriz. Fakat, bu “Nîl-i Mübârek” mezar kadar hissiz: Bütün sevâhili boğmuş, gömerken emvâcı, Ne vardı...

Mehmet Akif Ersoy Şiirleri-Gölgeler / Leylâ “Barındırmaz mısın koynunda; ey toprak?” derim, “yer pek”, Döner, imdâdı gökten beklerim, heyhât, “gök yüksek”. * Bunaldım kendi kendimden, zamân ıssız, mekân ıssız; Ne vahşetlerde bir yoldaş, ne zulmetlerde tek yıldız! Cihet yok: Sermedî bir seddi var karşında yeldânın; Düşer, hüsrâna, kalkar, ye’se çarpar serserî alnın! Ocaksız vâhalar, çöller; sağır...

Eşin var, âşiyânın var, bahârın var, ki beklerdin;
Kıyâmetler koparmak neydi, ey bülbül nedir derdin?
O zümrüd tahta kondun, bir semâvî saltanat kurdun;
Cihânın yurdu hep çiğnense, çiğnenmez senin yurdun.